സ്ക്രീനിന്റെ നിഴലുകൾ — Screenninte Nizhalukal(സ്ക്രീനിന്റെ നിഴലുകൾ)

കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലെ ഒരു ചെറിയ അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ, രാവിലെ ആറുമണിക്ക് അനുപമയുടെ ഫോണിന്റെ റിങ്‌ടോണും വൈബ്രേഷനും അവളെ ഉണർത്തി. പതിനെട്ട് വയസ്സുള്ള അവൾ കോളേജിലെ ഒന്നാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ തുറന്ന ഉടനെ അവൾ ഫോൺ കൈയിലെടുത്തു. പതിവുപോലെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം തുറന്നു. സ്ക്രീനിൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സ്റ്റോറികൾ നിറഞ്ഞു. “നമസ്കാരം ഫോളോവേഴ്സ്! ഇന്നത്തെ മോർണിങ് റൂട്ടീൻ ” എന്ന ക്യാപ്ഷനോടെ ഒരാളുടെ വീഡിയോ. മറ്റൊരു സുഹൃത്ത് കോഫി കുടിക്കുന്ന ഫോട്ടോ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു — “Perfect start ”. നൂറുകണക്കിന് ലൈക്കുകൾ. ചില പോസ്റ്റുകൾക്ക് ആയിരങ്ങൾ. അനുപമയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ കുത്തുപോലെ തോന്നി.
“ഇന്ന് എന്റെ സ്റ്റോറി പോസ്റ്റ് ചെയ്തില്ലല്ലോ,” അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഒരു സെൽഫി എടുത്തു. ഫിൽട്ടറുകൾ ചേർത്തു. പിന്നെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്തു — “College girl mode ON #MorningVibes”. പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അമ്പത് ലൈക്കുകൾ ലഭിച്ചു. അവൾ സ്ക്രീനിലേക്കു നോക്കി ചിരിച്ചു. “ഇത് മതിയാവില്ല… കുറച്ച് കൂടി വർക്ക് ചെയ്യണം,” അവൾ മുറുമുറുത്തു.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ വിളിച്ചു. “അനുപമേ, ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് തയ്യാറായി. ഫോൺ ഒന്ന് വെക്കാമോ?” അനുപമ ഫോൺ കൈയിൽ തന്നെയിട്ട് ഇഡ്ലി പ്ലേറ്റിനരികിലേക്ക് നടന്നു. “അമ്മേ, ഒരു മിനിറ്റ്… ഒരു കമന്റ് വന്നിട്ടുണ്ട്.” അച്ഛൻ പത്രം വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. “ഇവൾക്ക് ഫോൺ മാറ്റി മുഖം കാണിച്ചാൽ മതി,” അദ്ദേഹം തമാശയായി പറഞ്ഞു. അനുപമ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ശൂന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ഉണ്ടായിട്ടും അവൾ കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിച്ചത് സ്ക്രീനുകളോടായിരുന്നു.

കോളേജ് ലൈബ്രറിയിൽ ഒരുദിവസം അവളുടെ സുഹൃത്ത് രാഹുൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു. പത്തൊമ്പത് വയസ്സുള്ള രാഹുൽ കോളേജ് ഫുട്ബോൾ ടീമിന്റെ സ്റ്റാർ ആയിരുന്നു. സാധാരണയായി സന്തോഷമുള്ള അവന്റെ മുഖത്ത് ഇന്ന് വിഷമം കാണാമായിരുന്നു. “ഇത് നോക്ക്,” അവൻ ഫോണിൽ കാണിച്ചു. “ഈ ഗൈസിന്റെ റീൽസ്. ഒരുദിവസം ആയിരക്കണക്കിന് ലൈക്കുകൾ. എന്റെ പോസ്റ്റുകൾക്ക് 200 പോലും വരുന്നില്ല.” അനുപമ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അത് എല്ലാം റിയൽ അല്ല റാഹുൽ. പലപ്പോഴും ആളുകൾ അവരുടെ ഏറ്റവും നല്ല നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ.” പക്ഷേ അവൾക്കുതന്നെ അത് മുഴുവൻ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

രാത്രിയിൽ ബെഡിൽ കിടന്ന് അവൾ ടിക്‌ടോക്ക് സ്ക്രോൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം എല്ലാം അത്ഭുതകരമായതായി തോന്നി. സുഹൃത്തുക്കൾ ട്രിപ്പുകളിലും പാർട്ടികളിലും. ചിലർ പുതിയ വിജയങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നു. അവൾക്കോ? വീട്ടിൽ ഇരുന്ന് ഓൺലൈൻ ക്ലാസുകൾ. “ഞാൻ എന്താ ഇത്ര പിന്നിലായി?” അവൾ ചിന്തിച്ചു. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഉറക്കം വരാതെ രാത്രി മൂന്ന് മണിവരെ ഫോൺ സ്ക്രോൾ ചെയ്തു. അടുത്ത ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ ഉറങ്ങി. ഗ്രേഡുകൾ പതുക്കെ താഴ്ന്നു.

ഒരു ദിവസം അവൾ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു, “അമ്മേ, എനിക്ക് ഒരു ലാപ്ടോപ് വേണം. ഞാൻ ഒരു ഇൻഫ്ലുവൻസർ ആകണം.” അമ്മ ചിരിച്ചു. “നിനക്ക് ആദ്യം പഠനം പൂർത്തിയാക്കണം മോളേ. ഈ ഫോൺ മതി.” അച്ഛൻ അല്പം കടുപ്പത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഇങ്ങനെ ഫോണിന് പിന്നാലെ പോയാൽ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടും.” അനുപമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ മനസ്സിലാകില്ല!” അവൾ വാതിൽ അടച്ചു മുറിയിലേക്ക് പോയി.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു. അനുപമയുടെ ഫോൺ ഉപയോഗം അഞ്ചു മണിക്കൂറിൽ നിന്ന് പത്ത് മണിക്കൂറായി. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കൂടുതൽ ഫോളോവേഴ്സ് നേടാൻ അവൾ പലതും ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ഒരു ശൂന്യത വളരുകയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാഹുൽ വിളിച്ചു. “അനുപമ, നീ ഓക്കേയാണോ? കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസമായി നിന്നെ കാണുന്നില്ല.” “ഞാൻ ഫൈൻ,” അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലായിരുന്നു.

ഒരു രാത്രി അവൾ ഫോണിൽ ഒരു പോസ്റ്റ് കണ്ടു. “Depression? Like and share.” കമന്റുകളിൽ നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ അവരുടെ വേദന പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. “ഞാനും അതേപോലെ,” “എനിക്ക് സഹായം വേണം.” അവയെല്ലാം വായിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരം തോന്നി. അടുത്ത ദിവസം കോളേജിൽ പോയില്ല. വീട്ടിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞു. അമ്മ അടുത്തെത്തി അവളുടെ തല തഴുകി. “എന്താ മോളേ? പറയൂ.” അനുപമ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “എല്ലാവരും സന്തോഷവാന്മാരാണെന്ന് തോന്നുന്നു… ഞാൻ മാത്രം എന്താ ഇങ്ങനെ?” അമ്മ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അത് ഫോട്ടോകൾ മാത്രമാണ് മോളേ… യഥാർത്ഥ ജീവിതം അല്ല.”

അന്നത്തെ വൈകുന്നേരം രാഹുൽ അവളുടെ വീട്ടിലെത്തി. “അനുപമ, നമുക്ക് ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഡിറ്റോക്സ് ചെയ്യാം. ഫോൺ ഒന്ന് ഓഫ് ചെയ്ത് ബീച്ചിലേക്ക് പോകാം,” അവൻ പറഞ്ഞു. അനുപമ തലകുലുക്കി. “അസാധ്യം… എന്റെ ജീവിതം അതിലാണല്ലോ.”

പക്ഷേ ജീവിതം ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ നിർത്താൻ നിർബന്ധിതമാക്കും. ഒരുദിവസം അവളുടെ ഫോൺ ചാർജറിന് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഷോർട്ട് സർക്യൂട്ട് സംഭവിച്ചു. ഫോൺ ചൂടായി. സ്ക്രീൻ കറുപ്പായി. “ഇല്ല!” അവൾ ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഫോൺ പൂർണ്ണമായി ഓഫായി. ഒരു മണിക്കൂർ… രണ്ട് മണിക്കൂർ… ലോകം നിശബ്ദമായി. ലൈക്കുകൾ കാണാനാവില്ല. മെസേജുകൾ വായിക്കാനാവില്ല. അവൾ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് ഭയം തോന്നുന്നു… എന്റെ ഐഡന്റിറ്റി മുഴുവൻ ഫോണിലായിരുന്നു.” അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു, “നിന്റെ ഐഡന്റിറ്റി ഇവിടെയാണ് മോളേ — നമ്മുടെ കൂടെ.” അച്ഛനും അടുത്തുവന്ന് പറഞ്ഞു, “ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നെ വേണം… ലൈക്കുകൾ അല്ല.”

അന്ന് വൈകുന്നേരം രാഹുലിനൊപ്പം അവൾ കോഴിക്കോട് ബീച്ചിലേക്ക് നടന്നു. കടലാറ്റ് മുഖത്ത് വീശി. തിരമാലകളുടെ ശബ്ദം അവളുടെ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കി. “നോക്ക്,” രാഹുൽ പറഞ്ഞു, “ഈ കടൽ റിയൽ ആണ്. ഫോണിൽ കാണുന്നതല്ല.” അനുപമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഇത്രയും കാലം എല്ലാം മിസ്സ് ചെയ്തു… റിയൽ ഫ്രണ്ട്സും കുടുംബവും.”

ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം അനുപമ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. ഫോൺ റിപ്പയർ ചെയ്തെടുത്തെങ്കിലും, അവൾ സ്ക്രീൻ ടൈം ലിമിറ്റ് സെറ്റ് ചെയ്തു. ചില സോഷ്യൽ മീഡിയ അക്കൗണ്ടുകൾ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. കോളേജിലെ റീഡിങ് ക്ലബ്ബിൽ ചേർന്നു. രാഹുലിനൊപ്പം ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അമ്മയോടൊപ്പം അടുക്കളയിൽ സമയം ചെലവഴിച്ചു. പതുക്കെ അവളുടെ ജീവിതം മാറി.

ഒരു ദിവസം അവൾ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ഒരു പോസ്റ്റ് ചെയ്തു: “Digital detox journey. Real life is more beautiful than screens #MentalHealthMatters.” ലൈക്കുകൾ വന്നെങ്കിലും, അവൾ അതിനെക്കുറിച്ച് അധികം ചിന്തിച്ചില്ല. അവൾ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി —

ലൈക്കുകൾ ജീവിതമല്ല. ജീവിതം… സ്ക്രീനിന് പുറത്താണ്.